Op de Fööt stellt – plattdeutsche Predigt

Leeve Gemeende, ik läs jem de Predigttext för de 12. Sunndach na Trinitatis. De steiht opschreeben in de Apostelgeschicht in dat 9. Kapitel:

Petrus un Johannes gungen hoch na de Tempel, dat weer wull um de 9. Stunn und jüss Bedenstied. Dor drohchen Lüüd een Mann rin, de kunn nich lopen vun Geburt af an, un man sett em jeden Dach vör de Döör vun de Tempel, de de Schöne nömt wor, dor schull he beddeln bi de, de in de Tempel ringungen. As he nun Petrus und Johannes seech, de in de Tempel ringungen, dor fracht he uk se um een Almosen. Petrus over un Johannes keeken em an un sähn: „Kiek uns an.“ Und de Mann keek un tövt, dat he nu wat kriegen schull. Petrus over sä: „Sülver un Gold heff ik nich. Over wat ik heff, dat geev ik di. In den Nam vun Jesus vun Nazareth stah op un gah rundum.“ Un he neem em bi de rechte Hann an un stell em op de Fööt. Un glieks worn sein Fööt un Knokens fast, he sprung rum un sung Gott sein Loff.
Un all de annern, de seechen em rumlopen und Gott löben. Un se kennten em wedder: Dat weer doch de, de vör de Schöne Döör vun de Tempel setten und beddelt hett! Und se wunnerten sik un weern verfehrt över dat, wat em passeert weer.

Gnade si mit jem un Freede vun de, de dor is, de dor weer un de dor kummt. Amen.

Leewe Gemeende, jem hem de Predigttext hört, un de is uk nich alltoschwoar to verstahn. Ik will jem de over noch eenmal vertellen, sotoseggn vun achten rum in unse Tied rin. Een Geschicht is dat, een to nadenken, wenn jem mögen. Mal kieken, wat jem dorto seggn.

Dat geiht um Mike Steenbuer. Un Mike makt sein Nam keen Eer, he hett noch nie in sein Leben een Steen op den annern sett, Mike hett noch nie wat fertich makt, Mike hett noch ni wat torecht kreegen. De Hauptschool hett he jüss noch schafft, over denn keem dor nich mehr veel. Sein Unkel besorcht em een Lehrstell bi’n Klempner, dat gung een halbe Johr gut, denn floch Mike dor ruut. Toveel Haschisch – he kunn morgens nich ut Bett finnen. Denn bröcht Mudder em bi’n Teppichverleger ünner, over dat heel Mike man jüss veer Wuchen ut. De Chef weer een Doofkopp und de Kollegen all bekloppt. Mike meen, he har dat nich nödi, sik mit so’n Dussels aftogeben.
De Tied schlurr sik hen. Mike is nu 28 Johr old, een hübschen Kierl eegentli, findt he sülm: 1,80 Meter groot, düstere Hoor, blaue Ogen un schlank, nä, sogar gut buut. De Fruns wüern em wull lieden mögen – wenn he man blots nich so’n unnützen Kierl weer! Un so ganz doof is he uk nich, Mike läst sogar Böker, dat dohn sein Kollanters nich. He läst sogar de Bibel, heemli versteiht sik, mutt je keener weeten.
Sein Daach verbringt he oft op’t Amt. Hartz IV. De Lüüd meenen je, dat is das Letzte för de Letzten. Over Mike weet, dat dat nich stimmt. „Du muss schon wat op de Kasten hem, um dor dörch to stiegen“, secht he immer wedder. He is stolt, dat he mit sein Sachbearbeiterin Sigrid gut torecht kummt. He makt eer immer Komplimente, flirtet so’n beten mit eer un markt, dat eer dat gefallt. So hem se beide een beten Spaß, un de Dach wart nich so lang.

Wenn jem nu gut oppasst hem, leeve Lüüd, denn kön jem sik denken, dat Mike vör’t Amt sitt as de footkranke Minsch för de Schöne Door vun den Tempel in Jerusalem. Meis jeden Dach sitt Mike dor und tövt. He is wull nich footkrank, over liekers kummt he nich vun’n Plack. Dor bewecht sik nix in sein Leben, dor geiht nix na vörne. Dor is in Wirklichkeit keen Lebensmood, keen Toversicht. In Wirklichkeit is dat nix, dat dor Leben vör de Döör vun dat Amt. Un ganz deep binnen weet Mike dat uk.

Over nu pass noch mal op, leeve Lüüd, denn dat geiht hier nich blots um Mike. Op de annder Sied sitt Sigrid, de Sachbearbeiterin, nä: Fallmanagerin heten de hüüt. Sigrid acht’ dorop, dat se jeden Dach gut antruken is: Mit Kostüm un Siedenstrümp geiht se to Arbeit, nich in Jeans und Pullover so as eer Kollegen. Se hett dat Geföhl, dat se dat Elend wat entgegensetten muss, dat se een Muuer ut Tüüch twischen sik und eer „Kunnen“ brukt, dormit nich de Moodlosichkeit na eer röverschwappen kann.
Denn manchmal nimmt eer de Arbeit de Mood. Dor bewächt sik nix, dor ännert sik nix. De meisten kamen ut arme Hüüser, und dat is nu all to sehn, dat uk sers Kinner arm sien warn. Veele kamen nich mit dat Geld torecht, immer wedder fehlt dat an een Enn, un denn warn Geschichten vertellt, de vun vörn bit achten nich stimmen un doch wohr sind, wenn een hören mach op de Nood, de dor achter steiht.
Sigrid is manchmal mööd vun de Arbeit. Over wenn Mike kummt, wart se waken. Een absolut hoffnungslose Fall. De Jung wart nie in Arbeit und Brot kamen, außer wenn … wenn sik eener finnen dä, de sien Charme, sein klooge Schnuut un sein Witz jüss bruken kunn.

Nu fragen jem sik, leewe Gemeende, wat hett Sigrid in de Apostelgeschicht to söken? Nun, jem hem hört vun all de annern in de Tempel, de dorbi stunnen un dat Wunner sehn hem, dat Petrus un Johannes dähn. Un disse annern, de sind nich blots ut Versehen jüss mal dor. Se sind dat, um de dat in Wirklichkeit geiht. Petrus sett nämli to een Predigt an, dat Wunner is op Mal gar nich so wichti. Dormit wull he se blots waken maken, se oprüddeln. „För jem hett Gott sien Knecht Jesus lebenni makt un em hen na jem schickt, dormit jem Segen finnen un een jeder sik afkehrt vun dat Böse“ – dat is Petrus sien Predigt, dat is dat Enn vun unse Geschicht. Sigrid is de, um de dat geiht. Un mit eer geiht dat um uns all.

Eens Dages kummt Mike na Sigrid rin. He hett een beten lang schlapen, un denn kreech he de letzte Nummer, muss tweeanhalv Stunnen töben. Un Mike is de Letzte, de an dissen Dach an Sigrids Schrievdisch kummt. „Schönes Fräulein, darf ich wagen“, fleudet Mike, un Sigrid grient, „Schönes Fräulein darf ich wagen, Ihnen meinen Antrag anzutragen“, un dat blinkert un lücht in Mike sien blaue Ogen. „Dor sitt doch all wedder de Schelm in“, denkt Sigrid und spekuleert, wat he wull hüüt utfreeten hett. Un denn lecht Mike sien Hannen op eern Schrievdisch und de sind – leeri. Keen Papier, keen Andrach, nix is vörbereit’. „Mike“, schimpt Sigrid, „Se weeten doch, dat Se de Papiern ferdich hem mön, suns duert dat hier all veel to lang! Ik heff glieks Fierobend un mutt na Huus. Nu mön Se morgen wedder kamen.“ „Ne“, secht Mike, „ik kumm nich wedder. Hüüt nich und morgen nich. Gar nich. Ik kriech jetzt mien Leben op de Reech.“ Un denn vertellt he eer vun de beiden Fremden, de op mal links un rechts vun em setten harn. „Sülver un Gold hem wi nich för di“, sähn se, „over wi hem wat anners. In de Nam vun Jesus vun Nazareth geben wi di nu Mood un Kraft, Verantwortungsbewusstsien un Energie, Tovertrun in di sülm un Geduld, wenn dat mal hard kummt.“ Un denn harn se em bi de Hannen nahm un em op de Fööt stellt. Un Mike har furts markt, dat vun nu af an nix mehr so sien wüer as vörher. „Ik will nich mehr so leben“, secht Mike, „ik gah nu los un sök mi Arbeit. Un ik weet, dat mi dat glücken wart.“
Und gauer as Sigrid denken kann, is he all mit den Kneen op den Schrievdisch hopst, nimmt eer Gesicht in de Hannen und drückt eer een dicken Süssen meern op de Mund. „Ik dank di vör allens“, secht he. Lacht und is wech.

So, leeve Gemeende, un nu kummst du: Wat makt nun Sigrid mit dat, wat se sehn un hört hett? Wenn dat ohne Gott sein Geist gung, wüer se sik sach de Mund afwischen, de Kopp schüddeln und seggn: „De is doch liekers in veer Wuchen wedder dor.“ So is dat over nich. Denn dat geiht in de Apostelgeschicht um Segen un um Gott, de Wunner deiht, de Menschen verwannelt. Dat geiht um Jesus Christus, de allens nü makt, un um den Hilligen Geist, de keen een verbigahn lett ohne em ganz deep binnen antofaten. Nä, Sigrid blifft sitten un denkt na: „Wat sind dat för Minschen ween, de Mike so veel Mood geben hem? Woher hem de sers Kraft? Wi hem de dat makt? Wat sitt dorachter?“ Un dat weer typisch för Sigrid, wenn se nu bi uns weer, irgendwo in de letzte Reech, un sik dat erstmal gans kritisch beluert, wat wi vun Gott sein Kraft to vertellen hem.

Leeve Lüüd, manchmal heff ik Twiebel, op Gott sein Wurt dat wirkli kann: Minschen verännern, Minschen gesund möken, Minschen wedder op de Fööt bringen. Op de anner Sied: Hier steiht dat, hier in de Bibel! De Bibel vertellt vun Minschen, de in de Gloov een fasten Holt funnen hem, vun Lüüd, de vull Tovertrun in Gott sein Levd levt hem, vun Manns- und Frunslüüd, de gar nich anners kunnen, as Gott sein Loff to singen und dat wieder to seggn, wat Gott vun groote Wunner deiht.
Ik glööv, wi schulln uns övertügen laaten vun Mike un vun de Footkranke ut de Bibel. Dor is wat an an Gott sein Wort, dat geiht an’t Hard, dat verännert di un mi un Mike un Sigrid un Petrus un Johannes un an’t Enn dörch uns – un dat gloov ik wiss – de ganze Welt.

drucken